Harold Pinter

Ανθρωπος, ποιητής, κυρίως ακτιβιστής!
Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ

Τίποτα άλλο δεν μπορείς να πεις/το μόνο που μας έμεινε είναι οι βόμβες/που σκάνε μέσα στο κεφάλι μας/ το μόνο που έμεινε είναι οι βόμβες που ρουφάνε το τελευταίο μας αίμα/το μόνο που μας έμεινε είναι οι βόμβες/που γυαλίζουν τα κρανία των νεκρών».
Στο θέατρο που έγραφε οι παύσεις έγιναν για σκηνοθέτες και ηθοποιούς τόποι ερμηνείας, «κόλλησαν σαν μια αρρώστια» πάνω στα έργα, όπως παρατηρούσε ο συγγραφέας διαμαρτυρόμενος για την παρεξήγηση και απομυθοποιώντας τις προθέσεις που του προσέδιδαν. Ο ίδιος όμως ο Χάρολντ Πίντερ δεν σιώπησε ποτέ για πράγματα που τον έκαιγαν: την κοινωνική αδικία, τους πολέμους των ισχυρών, την υποδούλωση των λαών στο άρμα της εξουσίας. Ηθοποιός και σκηνοθέτης, από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του τελευταίου μισού του αιώνα, ποιητής (το 2005 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας), υπήρξε ένας πολιτικός ακτιβιστής με έντονη αντιπολεμική δράση. Εγινε αντιρρησίας συνείδησης όταν το 1948, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου, αρνήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του. «Πάντα είχα πολιτική μύτη» σχολίαζε το γεγονός σε συνέντευξή του στον Ν. Φ. Μικελίδη το 1997. «Ημουν αντιρρησίας συνείδησης γιατί ήμουν ενάντια στον πόλεμο. Εβλεπα ότι πλησίαζε ο ψυχρός πόλεμος, ολότελα άσκοπος. Ετσι, η πολιτική μου ζωή άρχισε όταν ήμουν δεκαοκτώ».* Γεννήθηκε το 1930 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην εργατική περιοχή του Ιστ Εντ. «Σ' ένα σπίτι με τούβλα κοντά στη λιμνούλα του Κλάμπτον με πάπιες ολόγυρα, παλιά ξεχαρβαλωμένα βικτοριανά σπίτια, ένα εργοστάσιο σαπουνιού που μύριζε απαίσια και πολλές αλάνες του τρένου. Υπήρχαν πολλά μαγαζιά. Αλλά λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι μου, υπήρχε ένας παραπόταμος του Τάμεση που αν τον ανέβαινες, σε δυο μίλια απόσταση, βρισκόσουν σε βάλτο κι ένα βρομερό κανάλι... Η μητέρα μου ήταν υπέροχη μαγείρισσα. Ο πατέρας δούλευε πολύ σκληρά, ράβοντας δωδεκάωρο στο μαγαζί του, αλλά αργότερα έπεσαν οι δουλειές κι αναγκάστηκε να πάει να δουλέψει στο μαγαζί άλλου...».* Το 1957 έγραψε το πρώτο του έργο, «Το δωμάτιο», και ακολούθησαν «Το πάρτι γενεθλίων», «Ο επιστάτης», «Η επιστροφή», «Παλιοί καιροί», «Η νεκρή ζώνη», «Η προδοσία», «Το φεγγαρόφωτο», «Ο υπηρέτης», «Ο εραστής», «Τέφρα και σκιά» κ.ά. Αναμείχθηκε με την πολιτική τη δεκαετία του 1970. Τα πρώτα έργα στα οποία έμμεσα πέρασε τις ανησυχίες του ήταν «Το βουβό γκαρσόνι» και το «Θερμοκήπιο».* Παρακολουθούσε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις κι είχε άμεση παρέμβαση. Τέσσερα χρόνια πριν από την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο δήλωσε: «Στην Αγγλία οι δυνάμεις καταστολής και η αστυνομία μπορούν να παρεμβαίνουν στη ζωή των πολιτών οποτεδήποτε, χωρίς κανένα λόγο. Σταματούν στο δρόμο τους νέους, τους ερευνούν και τους συλλαμβάνουν χωρίς να υπάρχει καν κατηγορητήριο... Τα μαζικά μέσα ενημέρωσης έχουν υποταχθεί πλήρως στην εξουσία. Παλαιότερα, από εφημερίδες όπως ο "Ομπσέρβερ" ή η "Γκάρντιαν", είχαμε μια ελπίδα φωτός. Τώρα καμιά».* Ο Πίντερ έβγαινε μπροστά με μοναδικό δυναμισμό. Ανοιχτές επιστολές του κατήγγειλαν, από τη Θάτσερ, για τη σκληρή πολιτική της στάση, μέχρι τον Κλίντον, για τους βομβαρδισμούς στο Κόσοβο και τη Γιουγκοσλαβία, τον Μπους για την εισβολή στο Ιράκ αλλά και τον Τόνι Μπλερ, χαρακτηρίζοντάς τον πιόνι της αμερικανικής τρομοκρατίας και εγκληματία πολέμου.Το προσωπικό συγγραφικό ύφος του επηρέασε, τους σύγχρονους άγγλους θεατρικούς συγγραφείς. Η γραφή του είναι ακριβής, το παρελθόν και τα κίνητρα των ηρώων του δυσδιάκριτα. Οι υποδείξεις του (σιωπές-παύσεις) μοιάζουν με παρτιτούρες ενώ το τέλος των έργων παραμένει πάντα αμφίβολο.«Αν είχα να διατυπώσω ένα ηθικό αξίωμα», έλεγε, «θα ήταν ίσως τούτο: φυλαχτείτε απ' το συγγραφέα που διαλαλεί το ενδιαφέρον του για τους άλλους, που δεν σου αφήνει καμιά αμφιβολία σχετικά με το ήθος του, τη χρησιμότητά του, τον αλτρουισμό του, που δηλώνει πως έχει καλή καρδιά και που φροντίζει να τη δείχνει»...
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 28/12/2008

Για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο

Ήθελε, λέει νά 'ναι ελεύθερος.... Σκοτώστε τον...



Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ήταν προμελετημένη. Το ίδιο και του Αλέκου Παναγούλη. Ατρόμητοι υπερασπιστές της ελευθερίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις του παρακράτους και το πλήρωσαν με τη ζωή τους.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη την Πρωτομαγιά, που κυκλοφόρησε, στόμα με στόμα, το νέο: "Σκοτώθηκε ο Παναγούλης". Κι ύστερα τις φωτογραφίες στις εφημερίδες... Την έρημη μάνα του, πάντα μαυροφορεμένη... Τον κόσμο στην κηδεία... Την Οριάνα Φαλάτσι μαντηλοδεμένη... Το πόρισμα... Ατύχημα, είπαν.

Σήμερα, 9 Δεκεμβρίου, γιορτή της Αγίας Άννας, κηδεύτηκε άλλος ένας αδικοσκοτωμένος. Ένα παιδί δεκαπέντε χρόνων, πριν προλάβει να ζήσει, σκοτωμένο άνανδρα στη μέση του δρόμου. Θίχτηκε, λέει ο ειδικός φρουρός από τα λόγια των παιδιών και έτσι απλά... πάρκαρε, στόχευσε και το πυροβόλησε. Κακιά στιγμή. Ήταν όμως άλλο ένα ατύχημα ή λογική συνέπεια απερίσκεπτων υπουργικών αποφάσεων;

Την ώρα που η τηλεόραση μεταδίδει εικόνες από την κηδεία του Αλέξη, κι ενώ το ελικόπτερο "χτενίζει" την περιοχή, στο μυαλό μου οι τρεις νεκροί γίνονται ένας. Στο πρόσωπο του παιδιού, που "κουβαλάει" συμπτωματικά στο ονοματεπώνυμό του τα ονόματα των άλλων δύο αδικοχαμένων, συναιρείται το παρόν, το παρελθόν, αλλά και μέλλον. Είναι σχεδόν πενήντα χρόνια από το θάνατο του Λαμπράκη, κι όμως ακόμα το κράτος αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν εχθρούς. Ο εχθρός λαός... Η αστυνομία δεν επιτηρεί την τήρηση των νόμων του "άστεως", όπως έχει καθήκον, αλλά τους υπονομεύει. Δεν προστατεύει τον πολίτη, τον απειλεί κι αν "κάνει κέφι", τον σκοτώνει.

Ο ειδικό φρουρός με τα δολοφονικά ένστικτα είχε, λένε οι φίλοι του, καϋμό να γίνει αστυνομικός. Κι επειδή δεν τα κατάφερε, έγινε ειδικός φρουρός, (δηλαδή αστυνομικός χωρίς επαρκή εκπαίδευση) και πολύ το χαιρόταν όταν τον φώναζαν οι συνάδελφοι "Ράμπο". Μαθαίνουμε επίσης ότι του άρεσαν οι στολές, τα "καουμποϋλίκια" και να επιδίδεται με ζήλο στο "κοινωνικό έργο" του ειδικού φρουρού, που δεν είναι ακριβώς "μπάτσος", αλλά μάλλον "υπο-μπάτσος".

Όμως αυτά καταλάβαινε αυτά έκανε. Οι ηγεσίες γνωρίζουν ότι οι ειδικοί φρουροί έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Συνεπώς είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη που φέρουν οι αρμόδιοι υπουργοί και οι κυβερνήσεις που, κρίνοντας κατά το που βαραίνει η ψήφος, έδωσαν χωρίς καμμιά ιατρική εξέταση, το δικαίωμα στον κάθε αποτυχημένο να εκτονώνει το κόμπλεξ του εις βάρος των πολιτών. Η αστυνομία χρειάζεται επειγόντως άναμόρφωση και οι αστυνομικοί επιμόρφωση. Όσο για μας τους πολίτες... εμείς χρεαζόμαστε... μια σωστή κυβέρνηση.

Ο Καζαντζάκης και ο Σικελιανός επισκέπτονται την Μονή Βατοπεδίου

Πρωί 'ταν από τον Παράδεισο, τρυφερό, γεμάτο έλεος του Θεού, όταν ζυγώναμε στο ξακουστό Βατοπέδι. Σαν να 'ταν λες η πέμπτη μέρα της Δημιουργίας και δεν είχε ακόμα ο Θεός πλάσει τον άνθρωπο να χαλάσει την δημιουργία του κόσμου. Αγάλια άνοιγε σαν τριαντάφυλλο η ανατολή, και μικρά ροδομάγουλα συννεφάκια σαν αγγελόπουλα πρόβαιναν από την άκρα του ουρανού και σιγά σιγά μεγάλωναν, θαρρείς και κατέβαιναν στη γης. Ένα κοτσύφι, με τη δροσούλα ακόμα στα φτερά, στάθηκε στη μέση του δρόμου, μας κοίταξε, μα δε φοβήθηκε, δεν αναμέρισε, σαν να μην ήταν κότσυφας, παρά πνεύμα αγαθό που μας γνώριζε. Μιά μικρούλα κουκουβάγια, απάνω σε μιά πέτρα, είχε κιόλας ζαλιστεί από το φως κι έμενε ήσυχη, ακίνητη, και περίμενε τη νύχτα.

Δεν μιλούσαμε. Νιώθαμε κι οι δυό πως εδώ η φωνή του ανθρώπου, όσο κι αν θα 'ταν γλυκειά και σιγανή, θ' αντηχούσε στριγκιά και παράταιρη. Προχωρούσαμε αναμερίζοντας τα χαμηλά κλαδιά από τα πεύκα και ραντίζουνταν το πρόσωπό μας και τα χέρια μας από τις πρωινές δροσοστάλες.

Μ' έπνιγε η ευτυχία. Στράφηκα στο φίλο μου, άνοιγα το στόμα μου να του πω: "Τι ευτυχία είναι ετούτη!..." μα δεν τόλμησα. Ήξερα πως αν μιλούσα, τα μάγια θα σκόρπιζαν. [...]

Άξαφνα κουβέντες ακούστηκαν και γέλια. Είχαμε πιά φτάσει στο Μοναστήρι, και δυό καλοθρεμμένοι καλόγεροι καθόντουσαν σ' ένα πεζούλι στην οξώπετρα και χωράτευαν με τον πορτάρη.

Σταθήκαμε απότομα, σαν να είχαμε δει φίδι. Ο φίλος μου με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι:

- Όνειρο ήταν, είπε. Θαρρέψαμε μιά στιγμή πως δεν υπάρχουν άνθρωποι...

- Κρίμα, αποκρίθηκα, ήταν αυτός ο αληθινός Παράδεισος, περίσσια ανώτερος από τον άλλο. [...]

Φώναζαν οι δυό καλόγεροι δυνατά, πείραζαν τον πορτάρη. Και δώστου σκούσαν στα γέλια. Μα ως μας είδαν, σώπασαν, συμμάζεψαν τις κοιλιές τους, σηκώθηκαν.

- Καλώς ορίσατε, με την ευκή του Θεού, είπαν κι άπλωσαν τα χέρια τους να τα φιλήσουμε.

- Καλά περνάτε, άγιοι πατέρες, είπε ο φίλος μου κοιτάζοντας τις κοιλιές τους και τα κόκκινα μάγουλα -δεν μπορούσε ακόμα να τους συγχωρήσει που μας έδιωξαν από τον Παράδεισο.

- Απαρνηθήκαμε τον ψεύτη κόσμο και τις χαρές του, είπε ο ένας, ο ξανθογένης.

Δεν μιλήσαμε. Μα ο άλλος ο μαυρογένης, πετάχτηκε:

- Τί μας κοιτάζετε και παραξενεύεστε; Η προσευχή θρέφει περισσότερο κι από το κρέας.

Μας είχαν ζυγώσει, κι η αναπνοή τους μύριζε ανυπόφορα σκόρδο.

- Πάμε μέσα, είπαμε, να προσκυνήσουμε.

Βιαζόμασταν να γλιτώσουμε από τους δυό τούτους σκορδοκαλόγερους.

Ήρθε ο αρχοντάρης, γαλανομάτης, με τριανταφυλλένιο δέρμα, καλοζωισμένος, πεντακάθαρος, με άσπρη μεταξωτή γενειάδα. Μας καλωσόρισε, μπήκε μπροστά, τον ακολουθήσαμε. Πλούσιο Μοναστήρι, πολιτεία ολόκληρη, με ξενώνες, με φρεσκοβαμμένα πορτοπαράθυρα, με ηλεκτρικό φως, με περιβόλια απάνω από τη θάλασσα. Οι καλόγεροι είχαν τώρα σηκωθεί από την Τράπεζα, κάθουνταν απ΄έξω από τα κελιά τους και χώνευαν στον ήλιο. Μπήκαμε στην εκκλησιά, προσκυνήσαμε τις ξακουσμένες εικόνες, την Παναγία την Παραμυθία, την Κτητόρισσα, τη Βηματάρισσα, την Αντιφωνήτρια, την Εσφαγμένη και την Ελαιβρώτιδα. Μας άνοιξαν μιά πολύτιμη λειψανοθήκη κι ασπαστήκαμε την Αγία Ζώνη της Παναγίας. Θυμήθηκα τους δυό καλόγερους που την είχαν φέρει στην Κρήτη όταν ήμουν παιδί κι έτρεχε ο λαός στην εκκλησιά του Άι-Μηνά και την προσκυνούσε. Και κρατούσαν μιά σακούλα οι καλόγεροι και γέμιζε ασημένια μετζίτια και λίρες και χρυσά σκουλαρίκια κι αρραβώνες. Κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω στη χάρη Της, έψαξα στην τσέπη μου, βρήκα ένα κοντύλι και τό 'ριξα στη σακούλα.

Βγήκαμε στην αυλή, ανεβήκαμε στον ξενώνα. Μας είχαν στρώσει πλούσιο τραπέζι, με όλα τα ελέη του Θεού.

- Καλά περνούμε, έκαμε ο φίλος μου που αγαπούσε το καλό φαϊ, καλά και περίκαλα, σαν καλόγεροι Βατοπεδίτες!

- Ας πιούμε στην υγειά, είπα του καόμοιρου του Φτωχοπρόδρομου, του λιμασμένου. Με τι ζήλια ανιστορούσε τα φαγιά που έτρωγαν οι ηγούμενοι στα μοναστήρια και πως έτρεχαν τα σάλια του, και πως παραπονιόταν στον αυτοκράτορά του! Θυμάσαι τους στίχους του;

- Πως δεν τους θυμούμαι:

[...] εκείνοι γαρ χορταίνουσι τα πρώτα των ιχθύων

εμένα δε με δίδουσι θύνναν την βρωμισμένην

εκείνοι το κοτζώνουσι το χιώτικον εις κόρον,

ο δε δικός μου στόμαχος πάσχει από το ξίδιν!

Γέλασε. Μα ευτύς ένας ίσκιος πλάκωσε το πρόσωπό του:

- Ντροπή να γελούμε, είπε. Το Μοναστήρι ετούτο πλακώνει την καρδιά μου. Είδες τους καλόγερους; Όλοι καλοθρεμμένοι. Αν κατέβαινε πάλι ο Χριστός στη γης και τύχαινε να περάσει από το Βατοπέδι, πως θα χελιδόνιζε το φραγγέλιο απάνω από τις κεφαλές τους! Πάμε να φύγουμε.

- Πού να πάμε; Όχι το Μοναστήρι ετούτο μονάχα, ο κόσμος ολάκερος -δεν το νιώθεις;- πλακώνει την καρδιά μας. Παντού αρνιά και λύκοι. Ή θα φας ή θα σε φάνε. Ένας νόμος ακόμα στον κόσμο τούτο είναι απαραβίαστος: ο νόμος της ζούγκλας.

- Μα δεν υπάρχει λοιπόν σωτηρία; Δεν υπάρχει ένα ζώο αγαθό συνάμα και δυνατό, που να μην τρώει τους άλλους μήτε και να τρώγεται από τους άλλους;

- Δεν υπάρχει, μα γίνεται. Ένα ζώο κίνησε από χιλιάδες χρόνια να φτάσει, μα ακόμα δεν έφτασε.

- Ποιό ζώο;

- Ο πίθηκος. Βρισκόμαστε ακόμα στα μισά του δρόμου, στον πιθηκάνθρωπο. Κάνε υπομονή.

- Ο Θεός μπορεί να κάνει υπομονή, τί του κοστίζει ο καιρός; είναι αθάνατος. Μα ο άνθρωπος;

- Αθάνατος είναι κι αυτός, αποκρίθηκα. Μα όχι ολόκληρος. Κι αυτό που μέσα του είναι αθάνατο μπορεί να κάνει υπομονή.

Σηκωθήκαμε από το τραπέζι, κατεβήκαμε στο γιαλό, ο γήλιος έγερνε να βασιλέψει, φύλλο δεν σάλευε. [...]



Νίκος Καζαντζάκης Αναφορά στον Γκρέκο


(Διατηρήθηκε η ορθογραφία του κειμένου.
Η φωτογραφία είναι από την Βικιπαίδεια.)

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

Όχι στο Όνομά μας
“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”. – Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. ¶νθρωποι, λέω” - Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.
Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατΆ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή.
Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων.
Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές.
Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους.
Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας.
Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας.
Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη
ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Παραλειπόμενα μιας εποχής

Έτσι από όνειρο σε όνειρο έφτασα κάποτε στη ζωή μου.
Κουβαλούσα τα χειρόγραφα μιας μεγάλης εποχής,
πήγαινα να τα θάψω στον Ειρηνικό.
Τώρα με μια παλιά ρομβία προσπαθώ
να ξαναφέρω πίσω τα χρόνια,
αλλά δυσκολεύομαι
και προσθέτω και λίγο αλκοόλ,
[...]

Τάσος Λειβαδίτης Βιολέτες για μια εποχή

Χαμένα χρόνια

Vingt annees (mais que serait-ce

de les avoir gagnees?)

FERNANDO PESSOA

Όλοι μας έχουμε χαμένα χρόνια

άλλοτε τρία, άλλοτε εφτά, άλλοτε παραπάνω

όμως τα είκοσι κλείνουν ωραίο κύκλο

μπορούμε γύρω του να νοσταλγούμε

χωρίς τον πανικό που φέρνουν

τα χαμένα χρόνια μιας ολόκληρης ζωής.


Κι έπειτα τί θα σήμαινε νά 'χα κερδίσει

είκοσι χρόνια που μετακινούνται

κάθε που κοιτάζω προς τα πίσω;

Αδιάκοπη πρόοδο βάσει σχεδίου

συνεχή παραγωγή, ανεβασμένη απόδοση

αναγνώριση στην ώρα της κι ανάλογες τιμές.

Λοιπόν είκοσι χρόνια ανώφελα, χαμένα

που μόνο αυτά προσφέραν ευκαιρίες

για ονειρικές ζωές γεμάτες δυνατότητες

που δεν πραγματώνονταν ποτέ

γι' απολαύσεις από την ταύτιση

με πρόσωπα που δεν επρόκειτο να γίνω

για τέρψεις κι ενοχές απ' την αέναη

τροποποίηση των στόχων

γι' ανεπιφύλακτες αποδοχές

για έντρομες απορρίψεις.


Είκοσι χαμένα χρόνια

πάντα χρειάζονται

για ένα φιλόδοξο παρόν.



Τίτος Πατρίκιος Η ηδονή των παρατάσεων

Κι όπως έλεγε ο Πλάτωνας...

Η Τέχνη είναι μία απάτη όπου
ο απατών είναι ειλικρινέστερος του
μη απατώντος και ο απατώμενος
σοφότερος του μη απατουμένου.

(Επιγραφή στην Ιουλίδα της Κέας)

Cinema

"Το σινεμά δεν προέρχεται απ' τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία, τη γλυπτική ή το θέατρο, αλλά απ' την αρχαία λαϊκή μαγεία. Είναι η σύγχρονη όψη μιας εξελισσόμενης ιστορίας σκιών, μια ηδονή για τις κινούμενες εικόνες, μια πίστη στη μαγεία", έγραφε κάποιος νεαρός φοιτητής στο περίφημο UCLA, την Ακαδημία Κινηματογράφου του Λος Άντζελες.
Ο φοιτητής εκείνος δεν έμελλε να σταδιοδρομήσει στην 7η Τέχνη. Έμελλε όμως να γίνει ένας από τους θρύλους του 20ού αιώνα. Άκουγε στο όνομα Τζέϊμς Ντάγκλας Μόρισον.
Δεν είναι λίγοι οι σκηνοθέτες που θα προσυπέγραφαν ευχαρίστως. Ο Φελίνι θα το έκανε, οπωσδήποτε, και με τα δύο ταλαντούχα χέρια, χαμογελώντας με το βλέμμα και κλείνοντας το μάτι στο εκλεκτό κοινό του, προσφέροντας ένα τριαντάφυλλο σε μίαν όμορφη λαϊκή γυναίκα της Ρώμης και αμέσως μετά, νεύοντας στην αιωνιότητα. Και θα συμπλήρωνε: "Ο κινηματογράφος είναι και καρναβάλι και τσίρκο και λούνα παρκ και αλογάκια που γυρίζουν και σαλτιμπάγκοι".


Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Frederico Fellini, Ο μαέστρος των εικόνων

Ποιητικά...

"Ποιητικά μόνον
οικεί στ' αλήθεια
ο άνθρωπος
τη γης ετούτη."

Martin Heidegger

Το χρονικό μιας δεκαετίας

"...Και μεταξύ μας, θα ήθελα να φωνάξω 'αλίμονο στην Ελλάδα από τα πανεπιστήμια της Εσπερίας, που τα τρωκτικά τους ροκανίζουν κιόλας τα βάθρα της', αν δεν φοβόμουνα ότι θα με κλείνανε μέσα. Τόσο είναι αλήθεια ότι το δίκαιο της δύναμης αποκτά στο τέλος μιαν ευλογοφάνεια , που ξαποστέλνει όσους κρατιούνται ακόμη από το λίγο της περιφάνειας τους στις φυλακές και στα φρενοκομεία."

Οδυσσέας Ελύτης

Arabian wisdom

"Music and singing
do not produce
in the heart that which
is not in it."

Abu Sulaiman al-Davani
(9th century philosopher)

Poetry

Poetry may make us,
from time to time,
more aware of the deeper, unnamed feelings
which form the substratum of our being,
to which we rarely penetrate;
for our lives are mostly
a constant evasion of ourselves.

T.S. Eliot

"Θερινό Ηλιοστάσι Θ΄"

Μιλούσες για πράγματα που δεν τά'βλεπαν
κι αυτοί γελούσαν.
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
πάνω στα νερά
να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
στα τυφλά, πεισματάρης
και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σαν το πολύροζο λιόδενδρο
-άφησε κι ας γελούν.
Και να ποθείς να κατοικήσει κι άλλος κόσμος
στη σημερινή πνιγηρή μοναξιά
στ' αφανισμένο τούτο παρόν-
άφησέ τους.
Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.

Γιώργος Σεφέρης "Τρία Κρυφά Ποιήματα"

"Επτά Νυχτερινά Επτάστιχα"

Το διάδημα του φεγγαριού
στο μέτωπο της νύχτας
¨Οταν μοιράζονται οι σκιές
την επιφάνεια της όρασης...

Οδυσσέας Ελύτης

(Λίγοι στίχοι αφιερωμένοι στο φεγγάρι,
που απόψε μεταμόρφωσε τον Σαρωνικό
σε ποτάμι από λιωμένο ασήμι...)

"Μικρά Καβαφικά"

Η ώρα του έτους που αγαπώ
είναι το καλοκαίρι. Τ' αληθινά
καλοκαίρια, όμως, της Αιγύπτου
ή της Ελλάδος -με τον δυνατόν
ήλιο,με τα θριαμβευτικά
μεσημέρια, με τες εξηντλημένες
Αυγουστιάτικες νύχτες...

Κ. Καβάφης

Abstract Art

"... omnis ergo figura tanto evidentius veritatem demonstrat, quanto apertius per dissimilem simititudinem figuram se esse et non veritatem probat".


[Κάθε μορφή (που παριστάνει την αλήθεια) δηλώνει την αλήθεια τόσο εναργέστερα, όσο πιο φανερά αφήνει να φανεί, με την ανόμοια ομοιότητα, ότι είναι (μόνο) μία μορφή και όχι η αλήθεια.]

Ουμπέρτο Έκο "Το Όνομα του Ρόδου"

Ο κήπος με τις αυταπάτες

Εμπρός, ας ανηφορήσουμε τις ίδιες θάλασσες.


Έτσι κι αλλιώς, στα μέρη τα δικά μας κάνει


ό,τι ώρα μας αρέσει


κι ας λένε τα Γκρίνουϊτς.

Οδυσσέας Ελύτης